شهرآشوب

تصور و باور اینکه یکی از بهترین دوستان خود را که صد البته حکم برادر بزرگ را برایم داشت از دست داده ام برایم بسیار سخت و غیرقابل تصور بود.

دیروز پس از اینکه خبر تاسف بار سقوط هواپیمای توپولوف شرکت کاسپین را شنیدم به حال و روز هموطنانم تاسف خوردم که به چه راحتی به هر دلیلی یک یک آنها را از دست می دهیم. صد البته که من به این نکته معتقدم که روز انسان گر برسد رفتن او حتمی است. اما این دلیلی بر اجحاف به حقوق هموطنان ایران عزیز نیست.

متاسفانه حاج علی عزیز، دوست شفيق و هم استاني گرامي هم در جمع همين انسان هاي بزرگواري بود كه به هر دليلي پروازشان متصل به ابديت شد.

رفت و تنها گذاشت تمامي آنهايي را كه برايش احترام قائل بودند و هم صحبتي و هم راهي با او را بر مي تابيدند. از ديدارش خسته نمي شدند و بر ديدنش مشتاق بودند.

و صد البته كه آرزويش شهادت بود و به آرزوي خود رسيد. به نوبه خود به فرزندش امين عزيز و خانواده محترم و معززش تبريك و تسليت مي گويم، و برايشان آرزوي تحمل و صبر و براي روح بزرگش ارزوي علو درجات و بخشش از درگاه الهي دارم.

روحش شاد.