شهرآشوب

ماندست فرصتی که بمانی تو درین محفل ما

آشوب می شود دل من چون تو در غمی

آسوده می شود که ببیند تو با منی

آرام نیست دل چون سنگ من به جور

آرام می شود چو بگیرد تو را به دور

ما را عنایتی است که فقط او بداندش

رویت حکایتی است که فقط من بخوانمش

آسوده میشوم چو بخوانم حکایتت

دل سخت می شود چو نبیند شفاعتت